دانلود رایگان


اثر تیمارکردن بذر و سطوح مختلف کود ازته بر عملکرد - دانلود رایگان



دانلود رایگان به منظور بررسی و مقایسه تاثیر اسموپرایمینگ و هیدروپرایمینگ بذر ذرت در سطوح مختلف کود ازته بر عملکرد و اجزای عملکرد ذرت رقم دبل کراس 370، آزمایشی به صورت اس

دانلود رایگان
اثر تیمارکردن بذر و سطوح مختلف کود ازته بر عملکرد و اجزاء عملکرد ذرت رقم 370 در منطقه شاهرودچکیده
به منظور بررسی و مقایسه تاثیر اسموپرایمینگ و هیدروپرایمینگ بذر ذرت در سطوح مختلف کود ازته بر عملکرد و اجزای عملکرد ذرت رقم دبل کراس 370، آزمایشی به صورت اسپلیت پلات در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1389 و در مزرعه مرکز آموزش جهاد کشاورزی شاهرود انجام گرفت. در این آزمایش پرایمینگ در چهار سطح؛ عدم پرایم، اسموپرایم با PEG، اسموپرایم با KNo3 هیدروپرایم و همچنین کود اوره در سه سطح؛ 200، 300 و 400 کیلوگرم در هکتار اعمال شد و تاثیر آن بر 9 صفت؛ ارتفاع بوته، تعداد برگ، تعداد دانه در ردیف بلال، تعداد ردیف دانه در بلال، وزن هزار دانه، عملکرد بیولوژیک، عملکرد دانه، شاخص برداشت و درصد پروتئین گیاه ذرت بررسی گردید.
نتایج حاصل از تجزیه واریانس بیانگر تاثیر معنی دار پرایمینگ بر عملکرد بیولوژیک، عملکرد دانه، در سطح احتمال 5 درصد و بر ارتفاع بوته، وزن هزار دانه، شاخص برداشت در سطح احتمال 1 درصد و نیز نشان دهنده تاثیر معنی دار کود اوره بر؛ ارتفاع بوته، تعداد برگ، وزن هزار دانه، عملکرد بیولوژیک، عملکرد دانه، شاخص برداشت و درصد پروتئین در سطح احتمال 5 درصد و بر تعداد دانه در ردیف بلال در سطح احتمال 1 درصد بود.
نتایج مقایسه میانگین ها نشان داد که هیدروپرایمینگ بذر باعث افزایش معنی دار ارتفاع بوته، عملکرد بیولوژیک، عملکرد دانه و شاخص برداشت نسبت به تیمارهای دیگر شد. در صفت وزن هزار دانه نیز هیدروپرایمینگ نسبت به شاهد افزایش معنی دار داشت. در بقیه صفات هیدروپرایمینگ بذر افزایش معنی داری نشان نداد. در تمام صفات بجز صفت تعداد ردیف دانه در بلال سطح کود اوره بالاتر افزایش معنی داری از خود نشان داد. مقایسه اثرات متقابل پرایمینگ و کود اوره تنها بر صفت ارتفاع بوته تاثیر داشت.
در مجموع تیمار هیدروپرایمینگ با سطح کودی kg/ha400 اوره را می توان به عنوان بهترین تیمار با بهترین صفات مورفولوژیک، عملکرد و اجزای عملکرد در این تحقیق معرفی نمود. در واقع بهتر است آماده سازی بذر قبل از کاشت به این صورت که به مدت 10 ساعت در آب خیسانده شود انجام گردد. در حین مراحل داشت نیز باید مقدار 400 کیلوگرم کود اوره در سه نوبت به زمین داده شود.
واژه های کلیدی: کود اوره، هیدروپرایمینگ، اسموپرایمینگ، ذرت، عملکرد و اجزای عملکرد.
چکیده..1
فصل اول:مقدمه
فصل دوم:بررسی منابع
فصل سوم:مواد و روش ها
فصل چهارم:نتایج و بحث
)..............................................................................................68
جمع بندی نتایج.................................................................................................................................74
پیشنهادات...........................................................................................................................................76
منابع....................................................................................................................................................77
Abstract........................................................................................................................................90
فصل اول
مقدمه
ذرت با نام انگلیسی(corn) و اسم علمی zea mays از خانواده غلات (Poaceae) و یکی از چهار غله عمده جهان بوده و بعد از گندم و برنج تولید آن در دنیا مقام سوم را داراست(Duvick and Cassman, 1999).
خاستگاه ذرت قاره آمریکا و جنوب مکزیک است و پیشینه کشت آن به 8 تا 10 هزار سال پیش می رسد (Tollenaar and Dwyer, 1999). قدیمی ترین آثارباستان شناسی ذرت از مکزیک بدست آمده است. نام گونه ذرت (mays) از واژه mahis گرفته شده که نام قبیله ای در قاره آمریکاست. در سال 1492 میلادی هنگامی که کریستف کلمب به کوبا رسید مشاهده کرد که بومی ها ذرت تولید می کنند، او نام mahis را به ذرت داد، این نام بعدها بصورت mays تغییر یافت و هم اکنون در زبان انگلیسی بصورت maize نوشته می شود، احتمال دارد که بذر ذرت بوسیله کریستف کلمب از آمریکا به اروپا آورده شده باشد، زیرا از سال 1500 میلادی به بعد کشت ذرت در اسپانیا و ایتالیا رواج یافته است، در اوایل سده شانزدهم میلادی، ذرت بوسیله بازرگانان پرتقالی به جنوب آسیا راه یافته است و در امتداد جاده ابریشم به منطقه هیمالیا رفته است (FAO,2000).
این گیاه به علت ارزش غذایی خاصی که دارد مورد توجه کشورهای مکزیک، پرو، کشورهای آمریکای مرکزی و اغلب کشورهای آمریکای جنوبی قرار دارد، طبق شواهد مختلف و متعدد چنین به نظر می رسد که کشت و کار ذرت قرن ها قبل توسط بومیان این مناطق نیز رواج داشته و آنها در اصلاح آن سهم زیادی داشته اند و حتی ارقامی از آن تهیه کرده اند، ذرتی که مورد توجه خاص سفید پوستان قرار گرفته است ذرت دندان اسبی بوده که دارای قدرت تطابق پذیری بیشتری با شرایط مختلف آب و هوایی است، ذرت از لحاظ فتوسنتزی گیاهی چهار کربنه است و گرچه دامنه سازگاری آن گسترده است ولی در اقلیم های گرمسیری و نیمه گرمسیری رشد بهتری می کند، ذرت از جمله گیاهانی می باشد که عملکرد دانه آن در عرض های جغرافیایی بالاتر از خواستگاه خویش زیادتر می باشد، این موضوع بیانگر توسعه اقتصادی واستفاده بیشتر از نهاده ها در تولید این محصول در عرض های جغرافیایی بالاتر است و هر چند طول دوره روشنایی زیادتر و فصل رشد طولانی تر هم در این امر موثر بوده اند، به دلیل استعداد زیاد در تولید دانه، ذرت را پادشاه غلات نامیده اند، در بین غلات، ذرت بیشترین تنوع در مصرف را داراست، زیرا ذرت افزون بر مصرف به عنوان غذای انسان (کنسرو یا تهیه غذا در خانه) و به عنوان علوفه برای دام ها، در صنایع تخمیر و تهیه فرآورده های متنوع صنعتی از جمله اتانول نیز مورد استفاده قرار می گیرد، به نظر می رسد اهمیت ذرت در آینده زیادتر شود زیرا در کشورهای فقیر غذای اصلی است و در کشورهای غنی برای تولید پروتئین حیوانی ضروری است، سالیانه بیش از صد میلیون هکتار از اراضی زراعی دنیا به کشت ذرت اختصاص پیدا می کند و بعد از گندم بزرگترین سطح کشت را اشغال می کند، در حالیکه تولید محصول آن بعد از گندم و برنج قرار دارد (Evan et al., 2005).
کشورهای ایالات متحده، شوروی سابق، رومانی، یوگسلاوی، مجارستان، ایتالیا، چین، برزیل، مکزیک، آفریقای جنوبی، آرژانتین، هند و اندونزی عمده ترین تولید کنندگان ذرت می باشند، دلیل اصلی این پراکندگی زیاد وجود محسنات فراوان ذرت می باشد، این دلایل شامل عملکرد زیاد در واحد کار انجام شده و واحد سطح می باشد(Iqbal et al., 2004). ذرت یک منبع غذایی قابل متراکم شدن است و به راحتی قابل انتقال است، پوسته های روی بلال، آن را در برابر پرندگان و باران محافظت می کنند، ذرت را می توان طی یک دوره طولانی، برداشت و ذخیره کرد، همچنین می توان به آن اجازه داد تا در مزرعه کاملاً خشک شود تا برداشت به راحتی صورت گیرد، ترکیب شیمیایی دانه ذرت به طور متوسط شامل 13% آب, 59% نشاسته، 10% پروتئین خام, 5% چربی، 4% پنتوزان, 3% دکسترین, 2% سلولز خام, 2% قند و 2% خاکستر می باشد (نورمحمدی و همکاران, 1380).
1-2-ویژگی های گیاه شناسی ذرت
ذرت گیاهی تک لپه و یکساله از خانواده گرامینه است که دارای تنوع فنوتیپی بسیار زیادی است، ارقامی از ذرت با طول ساقه 60 سانتی متر و7 برگ تا ارقامی با ارتفاع 7 متر و 48 برگ وجود دارد، طول برگها از 30 تا 150 سانتی متر و عرض آنها از 4 تا 15 سانتیمتر متغیر است (راشد محصل و همکاران، 1376). این تنوع فنوتیپی زیاد، امکان گزینش فنوتیپ های مورد نظر را با ویژگی های مطلوب فراهم می سازد، در ارقام تجاری بطور معمول ارتفاع ساقه 2 تا 3 متر با 16 تا 23 برگ است(Tollenaar and Dwyer, 1999). گل آذین ذرت از گل آذین گندم و جو بطور کامل متمایز است و اندام های نر و ماده در نقاط گوناگون یک بوته قرار گرفته اند، اندام نر ذرت که گل تاجی نامیده می شود، به صورت خوشه در بخش انتهایی بوته قرار دارد به گونه ای که گرده افشانی توسط باد تسهیل می گردد، در هر سنبلک گل تاجی دوگلچه نر وجود دارد. گل تاجی قبل از ظاهر شدن در داخل غلاف برگ انتهایی است و پس از کامل شدن رشد به تدریج از غلاف برگ انتهایی خارج می شود، هر گلچه نر ذرت در بر گیرنده سه پرچم است و مادگی در آن تحلیل رفته و اثری از برون پوشینه در آن دیده نمی شود، هر گل تاجی ممکن است بیش از 25 میلیون دانه گرده تولید کند که این تعداد دانه گرده صرف تلقیح حدود 800 تا 1000 بذر می شود (بیکی و همکاران،1390). در مرحله گلدهی، هر بوته روزانه تا 10 میلیون دانه گرده تولید می کند (Tollenaar and Dwyer, 1999). گل آذین ماده ذرت بصورت سنبله است که به آن بلال گفته می شود. به طور معمول در ارقام تجاری بیش از یک بلال تولید نمی شود، هر چند آغازه تا 8 بلال در جوانه های جانبی هر ساقه ذرت ممکن است تشکیل شود، بلال از جوانه های جانبی موجود در زاویه برگ ها منشا می گیرد و بطور معمول 5/0 تا یک متر (به فاصله 5 تا 7 برگ) پایین تر از گل تاجی قرار دارد (Tollenaar and Dwyer, 1999). بلال دارای محور استوانه ای و ضخیمی است، بر روی محور بلال سنبلک هایی قرار دارند که هر کدام دارای دوگلچه است، یکی از گلچه ها عقیم و دیگری بارور می باشد، بنابراین تعداد ردیف های دانه در هر بلال زوج است، هر گلچه دارای برون پوشینه و مادگی است، ولی فاقد پرچم می باشد، مادگی شامل کلاله، خامه و تخمدان است، خامه رشد طولی زیادی کرده و رشته ای بنام ابریشم (silk) بطول 10 تا 20 سانتی متر را بوجود می آورد که به مجموع این رشته ها کاکل می گویند، طول رشته های تلقیح نشده کاکل ممکن است به نیم تا 75 سانتی متر هم برسد، رشته های کاکل با کرک های ریزی پوشیده شده و مرطوب و چسبناک است و این امر باعث سهولت دریافت دانه گرده بوسیله آنها می شود، اگر رشته های کاکل با دانه گرده تماس پیدا نکند همچنان تا مدتی به رشد طولی خود ادامه می دهند ولی بعد از تماس با دانه گرده رشد طولی آن متوقف شده رنگشان از نقره ای به قهوه ای تبدیل می شود و به تدریج خشک می شوند(Doebley, 2006). نزدیک به 95 درصد گل های ماده بارور در ذرت از راه دگر گرده افشانی و باقی مانده از راه خود گرده افشانی تلقیح می شوند (بیکی و همکاران،1390).
اگر چه ابتدا رشته های کاکل مربوط به سنبلک های پایینی شروع به رشد طولی می کنند، اما ابریشم سنبلک های میانی بلال زودتر ظاهر می شود چون فاصله طولی کمتری را برای خارج شدن از پوششی که روی بلال را گرفته، می گذرانند، بنابراین نخستین جنین هایی که بارور می شوند مربوط به سنبلک های ناحیه مرکزی بلال است و ابریشم های مربوط به سنبلک های بالایی بلال ممکن است زمانی ظاهر شوند که دانه گرده چندانی برای تلقیح موجود نباشد و به همین دلیل دانه های قسمت بالایی بیشتر بصورت تلقیح نشده و پوک باقی می مانند، هر دانه گرده پس از آزاد شدن گل تاجی به دلیل خشک شدن در هوا تنها چند دقیقه زنده است (راشد محصل و همکاران، 1376).
طول بلال از حدود 10 سانتی متر در برخی انواع ذرت بو داده تا یک متر در ذرت های سیلویی متغیر است (Bechoux et al. 2000). بزرگترین بلال در بالاترین قسمت ساقه قرار دارد، به تدریج با رسیدن بلال پوشش های دور بلال شل می شوند و بلال به سمت پایین خم می شود و به این ترتیب دانه های رسیده از آسیب پرندگان و باران محو می مانند. امروزه کشاورزان ذرت های تک بلالی را بر چند بلالی ترجیح می دهند (FAO,2000).
میوه ذرت هم مانند گندم و جو، گندمه است، تعداد کل برگ های هر بوته در پایان فصل رشد به وسیله تعداد آغازه های برگ موجود در جنین به علاوه تعداد آغازه های تشکیل شده تا مرحله آغازش گل تاجی، تعیین می شود. شمار برگ ها در هر ساقه و شاخص سطح برگ در ارقام دیررس زیادتر است (Tollenaar and Dwyer, 1999). در هیبریدهای جدید ذرت، برگ ها برای مدت طولانی تری سبز می مانند و عملکرد بیولوژیک و شاخص برداشت زیادتر است، ذرت در اصل گیاهی روز کوتاه است. گرچه ذرت هایی که در نواحی معتدله کشت می شوند حساسیت چندانی به طول روز ندارند اما ذرت های نواحی گرمسیری روز کوتاه هستند و در طول روزهای بیش از 5/12 ساعت، گلدهی در آنها به تاخیر می افتد (FAO, 2000).
سیستم ریشه ای ذرت در بر گیرنده سه نوع ریشه است:
الف. ریشه های بذری: که از بذر منشا می گیرند و شمار آنها 3 تا 5 عدد است، نقش این ریشه ها جذب آب و مواد غذایی از اعماق خاک است، رشد عمقی این ریشه ها در خاک تا مرحله سه برگی ادامه یافته ودر نهایت متوقف می شود، نقش این ریشه ها در جذب آب و عناصر غذایی در ذرت در مقایسه با گندم بسیار کمتر است (FAO, 2000).
ب. ریشه های اصلی یا دائمی: که از گره های قاعده ساقه منشا می گیرند، این ریشه ها در همه ی بوته ها بدون توجه به عمق کاشت بذر، از یک عمق مشابه از سطح خاک منشا می گیرند، شمار آنها ابتدا 7 تا 8 عدد است که گاهی به 15 تا 20 ریشه هم می رسد. کار این ریشه ها جذب آب و عناصر غذایی لایه های سطحی خاک است، رشد این ریشه ها تا زمان ظهور گل تاجی ادامه می یابد و اهمیت آنها در استقرار بوته و جذب آب و عناصر غذایی بسیار زیاد است (FAO, 2000).
ج. ریشه های هوایی، طوقی یا استحکامی: که از گره هایی از ساقه در بالای سطح خاک منشا می گیرند. این ریشه ها بیشتر در قائم نگاه داشتن گیاه نقش دارند و در جذب عناصر غذایی نقش چندانی ندارند، گرچه به تازگی برخی پژوهشگران گزارش کرده اند که این ریشه ها در جذب آب و عناصر غذایی مشارکت می کنند (FAO, 2000). این ریشه ها بطور معمول در فاصله ظهور گل تاجی تا پر شدن دانه به وجود می آیند، وجود ساقه ضخیم و محکم از یک طرف وریشه های هوایی از طرف دیگر احتمال خوابیدگی ساقه در ذرت را کم می کند، ریشه های نوع ب و ج از ریشه های نابجا هستند، بخش عمده سیستم ریشه ای ذرت را ریشه های اصلی یا دائمی تشکیل می دهند (FAO, 2000).
1-3- انواع ذرت
ذرت را از لحاظ شکل ظاهری دانه و نوع مصرف به انواع زیر تقسیم می کنند .
الف.ذرت دندان اسبی
معمول ترین نوع ذرت دانه ای و علوفه ای در سطح جهانی است. در جریان خشک شدن دانه، نشاسته نرم بخش فوقانی دانه منقبض شده و فرورفتگی در میان دانه ایجاد می کند که دانه ذرت را همانند دندان اسب می سازد، به همین دلیل این نوع ذرت را دندان اسبی نامیده اند، بخشی از آندوسپرم که دور دانه قراردارد، شاخی و سخت و آندوسپرم میان دانه نرم و آردی است، رنگ دانه ها از سفید تا زرد متغیر است، از نظر عملکرد در واحد سطح بیشترین عملکرد را در مقایسه با سایر انواع ذرت تولید می کند (Jeff et al., 2009).
ب.ذرت بلوری
این ذرت دارای مقطع بلوری یا شیشه ای است. دانه ها گرد و به رنگ های متنوع از سفید کرمی تا زرد و نارنجی است، آندوسپرم دانه سخت است، بوته های این نوع ذرت قابلیت پنجه زنی داشته و زودرس می باشند، عملکرد این ذرت کمتر از ذرت دندان اسبی است و مصرف علوفه ای دارد (Jeff et al., 2009)
ج.ذرت آردی
به آن ذرت نشاسته ای هم گفته می شود. زیرا آندوسپرم آن دارای نشاسته نرم است. رنگ دانه سفید و برای نشاسته سازی مورد استفاده قرار می گیرند، دانه های این نوع ذرت حتی پس از رسیدن کامل، به دلیل نرم بودن نشاسته به راحتی بوسیله ناخن خط بر می دارد، عملکرد دانه ذرت از ذرت دندان اسبی و بلوری کمتر است (Jeff et al., 2009).
د.ذرت شیرین
تنها به مصرف انسان می رسد، نسبت قند به نشاسته در آن زیادتر از سایر انواع ذرت است، دانه های این نوع ذرت کروی بوده و در هنگام رسیدن چروکیده می شود، در انتهای مرحله شیری و آغاز خمیری شدن برداشت شده و به صورت بلال تازه به مصرف می رسد، دانه ها در هنگام برداشت نزدیک به 70% رطوبت دارند، در این نوع ذرت از تبدیل قند به نشاسته جلوگیری می شود و به دلیل پر نشدن آندوسپرم دانه ها چروکیده باقی می مانند، بخش عمده این ذرت در آمریکای شمالی تولید می شود (Jeff et al., 2009).
ه. ذرت بو دادنی
بوته های این نوع ذرت دارای ارتفاع کم بوده و جز ذرت های زودرس می باشد. دانه ها ریزند و در اثر حرارت باز شده و حجم آنها به چندین برابر دانه های اصلی می رسد. هر چه حجم نهایی دانه ها در موقع بو دادن بیشتر باشد دانه ها از کیفیت بهتری برخوردارند. این نوع ذرت تنها به مصرف انسان می رسد و نشاسته آن سخت می باشد (FAO, 2000).
و.ذرت غلاف دار
در این نوع ذرت، هر دانه به وسیله غلافی شامل دو گلوم پوشیده شده است، ذرت غلاف دار از انواع قدیمی ذرت می باشد و سطح زیر کشت تجاری ندارد، برخی پژوهشگران آن را جد ذرت های کنونی دانسته اند (Jeff et al., 2009).
ز. ذرت مومی
وجود این نوع ذرت برای نخستین بار از چین گزارش شده است. سطح دانه ها از موم پوشیده شده و چسبناک است و آندوسپرم آن نرم است و دانه به راحتی می شکند، ذرت مومی سطح زیر کشت تجاری ندارد، نشاسته این نوع ذرت تنها از آمیلوپکتین ساخته شده است، در حالی که در دانه های ذرت بلوری یا دندان اسبی 70% نشاسته را آمیلوپکتین و بقیه را آمیلوز تشکیل می دهد (Jeff et al., 2009).
ز. ذرت اپک
موتانتی از ذرت دندان اسبی که دارای ژن مغلوب O2 می باشد. وجود این ژن باعث ازدیاد میزان دو اسیدآمینه ضروری لایسین و تریپتوفان تا حد دو برابر می شود. از آنجا که یکی از مشکلات پروتئین ذرت کمبود این دو اسید آمینه است، کیفیت پروتئین این ذرت در بالاترین حد خود است و به همین دلیل آن را ذرت کیفیت دار پروتیئنی هم نامیده اند. عملکرد دانه این ذرت کمتر از ذرت دندان اسبی است (FAO, 2000).
1-4-فنولوژی
فیزیولوژیست ها رشد را به عنوان افزایش در ماده خشک تعریف کرده اند که شامل مراحل تمایز سلولی است و سهم زیادی در ماده خشک کل دارد، در تجزیه و تحلیل نهایی، نمو گیاه و شکل گیری اندام ها، منتج از سه فرایند تقسیم، بزرگ شدن و تمایز سلولی می باشد، از تجمع وزن خشک به عنوان یک متغیر مشخص کننده رشد استفاده می شود، زیرا این متغیر بیشترین اهمیت اقتصادی را دارد (Scott, 2009). از سایر متغیرهایی که تا حدودی به وزن خشک مربوط می شوند، نظیر: ارتفاع، حجم و سطح برگ نیز می توان به عنوان معیار رشد استفاده کرد. الگوی رشد سالانه به وسیله یک تابع رشد که موسوم به منحنی سیگموئیدی است مشخص می شود. اغلب محققان بیش از آنکه از نتیجه نهایی (عملکرد نهایی) رشد اطلاع داشته باشند، نیازمند اطلاعاتی در مورد ماده خشک و حوادث دوره رشد می باشند. یک راه برای شناسایی عوامل موثر بر عملکرد و تکامل گیاه، تجزیه و تحلیل رشد نام دارد که در آن از روی تجمع مواد فتوسنتزی خالص در طول زمان می توان به روند تغییر رشد پی برد. دو دیدگاه در رابطه با این موضوع به صورت تجزیه تحلیل رشد بر اساس تک بوته یا اجتماع گیاهی بیان شده است. فیزیولوژیست ها از اجتماع گیاهی برای تجزیه و تحلیل رشد استفاده می کنند. زیرا این امر بیانگر مجموع عملکرد اقتصادی است (شیرانی راد، 1379).
بوته های ذرت بسته به منشا، رسیدگی نسبی، موارد استفاده خاص تولیدات نهایی، یا شرایط محیطی که در آن رشد می کنند، اندازه و شکل های متفاوتی دارند. ولی تمام بوته های ذرت از کاشت تا رسیدن مراحل نموی مشابهی را طی می کنند، چرخه ی زندگی ذرت را می توان به چهار مرحله مشخص تقسیم نمود (جدول 1-1): دوره ای که رشد رویشی غالب است (مرحله رشد برگ) دوره ای که طی آن ماده خشک عمدتاً به اندام های زایشی تخصیص داده می شود (دوره پر شدن دانه) یک دوره انقال بین دو مرحله پیشین (دوره گلدهی) و مرحله نهایی که در آن بین دانه و گیاه هیچ گونه انتقال مواد صورت نمی گیرد (دوره خشک شدن دانه) (Omaf, 1994).
در شرایطی که خاک گرم و مرطوب باشد گیاهچه های ذرت 5 روز پس از کاشت نمایان می شوند. در خاک سرد به عوامل بیماری زا وآفات حساسند و استقرار پوشش گیاهی اغلب به سرعت نمایان شدن گیاهچه بستگی دارد، تیمار بذری و استفاده از حشره کش ها برای اطمینان از دست یابی به پوشش گیاهی یکنواخت مهم است (Westerbergh and Deebley. 2002).
اگر چه برگ ها در بالای سطح خاک نمایان می شوند، اما نقطه رشد ذرت تا مرحله 4 یا 5 برگی زیر سطح خاک باقی می ماند. در خلال این مرحله به جای دمای هوا، دمای خاک بر سرعت نمو تاثیر می گذارد (Westerbergh and Deebley. 2002). عبور از ناخود پروری به خود پروری گیاهچه به ویژه در طی بحران رشد نسبت به شرایط نامساعد حساس است و اثرهای عوامل مدیریتی از جمله دمای پایین خاک همراه با خاک ورزی کاهش یافته یا فشردگی خاک در نتیجه عملیات در خاک مرطوب بر رشد و نمو گیاهچه در این مرحله آشکار می شود تا زمانی که گیاه به مرحله 8 تا 10برگی یعنی آغازش گل تاجی می رسد تمام برگ ها آغازش یافته اند، در ادامه برگ ها نمایان شده و گسترش می یابند، پس از آن که آخرین برگ از محور ساقه خارج شد گل تاجی رویت پذیر خواهد بود (Lejeune and Bernier, 1996). مدت زمان از کاشت تا کاکل دهی در هیبریدهای دیررس نسبت به زودرس طولانی تر است، زیرا در هیبریدهای دیررس برگ های بیشتری آغازش می یابند، ذرت معمولاً در هر بوته یک بلال دارد اگر چه ممکن است تا 8 بلال آغازش یافته باشد. مریستم های جانبی با همان سرعتی که آغازه ی برگ روی مریستم انتهایی تولید می شود، اما با تاخیری به اندازه ی 6/5 تا 7 پلاستکرون (یعنی فاصله زمانی بین آغازش دو آغازه متوالی برگ) آغازش می یابند (Westerbergh and Deebley, 2002).
بالاترین مریستم جانبی در همان روز پیدایش گل تاجی تشکیل می شود (Lejeune and Bernier, 1996). از این رو بالاترین بلال 5 تا 7 برگ پایین تر از گل تاجی قرار خواهد داشت. تبدیل بالاترین مریستم جانبی به یک بلال در حدود 10 روز پس از آغازش گل تاجی شروع می شود، پس از آن بتدریج جوانه های جانبی رویشی در گره های پایین تر به بلال تبدیل می شوند. بلال های موجود در این گره ها پیش از کاکل دهی سقط خواهند شد، مگر این که شرایط محیطی برای گیاه بسیار بهینه باشد (مثل بوته های ردیف های بیرونی که تابش خورشیدی زیادی دریافت می کنند)، چنانچه شرایط برای رشد و تجمع ماده خشک در ذرت نامطلوب باشد برای مثال در تراکم های زیاد که رقابت بسیار زیاد است حتی بالاترین بلال ممکن است سقط شود یا دانه ای تولید نکند (Tollenaar et al., 1992).
1-4-2- دوره ی کاکل دهی یا گلدهی
در این دوره ذرت به بیشینه ی ارتفاع خود می رسد، دانه گرده از گل تاجی ریزش می کند و در خلال دوره گلدهی، کاکل ها از بلال خارج می شوند، این دوره برای عملکرد دانه بحرانی است. گرده فراوانی تولید می شود به گونه ای که روزانه از هر بوته ذرت در حدود 10 میلیون دانه گرده پراکنده می شود و باروری گلچه های بلال به ذرت بر اثر ناکافی بودن دانه گرده محدود می شود، کاکل هایی که از بلال خارج می شوند، باید طی 8 روز پس از پیدایش گرده افشانی شوند (Bassetti and Westgale, 1994). پس از آنکه دانه گرده روی کاکل قرار گرفت جوانه می زند و لوله گرده تشکیل می شود که باید به سمت پایین رشد کرده و تمام طول کاکل را طی کند تا امکان باروری فراهم شود، ممکن است در طی چند روز اول پس از باروری به دلیل تنش هایی مثل خشکی، کمبود عناصر غذایی، آفات و یا تراکم زیاد بوته، گلچه ها بارور نشوند یا اینکه دانه های بارور شده چند روز پس از باروری سقط شوند و نتیجه این امر کامل نشدن دانه بندی و بنابراین کاهش عملکرد است، ذرت در خلال دوره ی گلدهی به تنش های محیطی حساس است زیرا رشدگیاه و در نتیجه تقاضای فرآورده های رشد در حد بیشینه است، افزون بر این گلدهی به گونه معمول در خلال دوره ای که دمای روزانه ی هوا واحتمال کمبود آب زیاد است صورت می گیرد (Duvick and Cassman, 1999).
1-4-3- دوره ی پر شدن دانه
پرشدن سریع دانه 2 تا 3 هفته پس از کاکل دهی شروع می شود، دانه ها در طی دوره ی رشد سریع دانه با سرعت 3-4 درصد عملکرد نهایی در روز رشد می کنند (Nielsen, 2003). سرعت رشد دانه به گونه ای مستقیم با دمای غالب در ارتباط است و تا حد زیادی مستقل از تجمع ماده خشک در گیاه می باشد، اگر سرعت رشد دانه بیشتر از تجمع ماده خشک در گیاه باشد، ماده خشک لازم برای رشد دانه از ساقه، برگ ها و غلاف بلال انتقال مجدد تامین می شود (بیشتر از ساقه)، بنابراین رخداد تنش در خلال این دوره می تواند موجب افزایش خوابیدگی و مرگ زودرس برگ شود (Duvick and Cassman, 1999).
رسیدگی دانه با مشاهده پیشروی خط شیری در دانه ها قابل ردیابی است. این موضوع را می توان با نصف کردن بلال هنگامی که دانه دارای فرورفتگی هستند مشاهده کرد، سطح قسمت بیرونی بلال سطح صاف دانه ها را نشان می دهد، خط شیری باید در نزدیکی نوک دانه ها قابل مشاهده باشد، این خط مرز بین بخش جامد نشاسته ای و بخش شیری را که در قسمت پایین تر است نشان می دهد، به تدریج زمانی که دانه می رسد، خط به سمت پایین قاعده دانه حرکت می کند. زمانی که خط شیری به وسط دانه رسید میزان رطوبت دانه حدود 40 درصد است این خط مدت کوتاهی پیش از تشکیل لایه ی سیاه در پایین دانه ناپدید می شود و این علامت شاخص خوبی برای نزدیک شدن به زمان رسیدن فیزیولوژیک گیاه است (Nielsen, 2007a). به گونه ی معمول حداکثر ماده ی خشک کل گیاه زمانی بدست می آید که رطوبت دانه ها 40 تا 45 درصد است (یعنی نیمه خط شیری)، بیشینه ی عملکرد ذرت سیلویی می تواند با برداشت در این مرحله بدست آید، البته تا زمان تشکیل لایه سیاه در قاعده ی دانه ماده ی خشک با سرعت خیلی کمتری در دانه تجمع پیدا می کند (J. L. Bennetzen et al., 2007).
1-4-4- دوره ی خشک شدن دانه
در خلال دوره پر شدن دانه، زمانی که نشاسته و سایر اجزای تشکیل دهنده ی دانه جانشین آب می شوند، افت رطوبت دانه سریع است، پس از تشکیل لایه ی سیاه خشک شدن دانه بسیار کندتر صورت می گیرد، میزان اتلاف آب در این مرحله فقط تابعی از این دو عامل است:
  1. تفاوت میزان رطوبت دانه و رطوبت نسبی محیط پیرامون گیاه
  2. مانع های فیزیکی مثل فرابر دانه و برگهای دور بلال که جریان بخار آب را محدود می کنند. زمانی که رطوبت نسبی هوا بالاست (برای مثال، وقتی که دما پایین است) یا برگ های دور بلال خیلی محکم دور بلال را احاطه کرده اند (برای مثال، در بلال نارس) خشک شدن دانه به کندی صورت می گیرد (Bassetti and Westgale, 1994).
1-5- نیاز گرمایی ذرت
دمای پایه برای ذرت 10 درجه سانتیگراد و نیاز حرارتی ارقام گوناگون آن بین 1500 تا 2000 درجه روز متفاوت است، دمای بهینه برای جوانه زنی 20-18 درجه سانتیگراد و برای رشد رویشی 37-20 درجه سانتیگراد می باشد، در دماهای بیش از 37 درجه تلقیح گل ها با مشکل روبرو شده و پوکی دانه ها زیاد می شود، ذرت را براساس تاریخ گلدهی به انواع بسیار زودرس (80 تا 90 روزه)، زودرس (90 تا 100 روزه)، متوسط رس (100 تا 110 روزه) و دیررس (110 تا 130) روزه تقسیم بندی می کنند (Pajic. 2007). به طور معمول ذرت های دیررس عملکرد بیشتری دارند، آغازه ی برگ ها در اوایل زندگی گیاه در زیر سطح خاک است، بنابراین سرعت ظهور برگ ها به وسیله دمای خاک تعیین می شود، ذرت هایی که در نواحی گرمسیری کشت می شوند در مقایسه با ذرت های نواحی معتدله تعداد برگ بیشتری در هر بوته تولید می کنند، دلیل این امر عدم محدودیت دما در طول فصل رشد این این ذرت هاست (FAO, 2000). برای تعیین تاثیر دما بر نمو ذرت از سیستم های واحد حرارتی استفاده می شود. سیستمی که در بیشتر نقاط مورد استفاده قرار می گیرد GDD می باشد (Pajic. 2007):
GDD={(TMax+T min)/2}-Tbase
1-6- ویژگیهای زراعی و فیزیولوژیک ذرت
در زراعت ذرت فاصله بذرها روی پشته 15 تا 20 سانتی متر از هم و فاصله پشته ها از هم 50 تا 60 سانتی متر است. چنانچه عمق کاشت بذر زیاد باشد محور میان لپه که از رشد طولی میانگره اول حاصل می شود عمق زیاد کاشت بذر را جبران می کند. مواد ذخیره آندوسپرم بذر، رشد گیاهچه را تا مرحله 4 برگی پشتیبانی می کند. از این مرحله به بعد ذرت از حالت هتروتروف به صورت اتوتروف در می آید. آغازه ی تمام برگ ها تا مرحله 8 تا 10 برگی (مرحله آغازش گل تاجی) تشکیل شده است (Tollenaar and Dwyer, 1999). تراکم بوته ذرت در هکتار بسته به ارتفاع بوته و زودرسی محصول در ذرت دانه ای بین 60 تا 80 هزار و در ذرت علوفه ای بین 90 تا 140 هزار بوته و گاهی تا 200 هزار بوته متغیر است. تراکم پذیری هیبریدهای جدید ذرت زیادتر از هیبریدهای قدیمی است. در هیبریدهای زودرس ذرت که تعداد برگ در هر بوته کمتر است تراکم کاشت بذر را زیادتر درنظر می گیرند (FAO, 2000). کارائی استفاده از آب در ذرت بسیار بیشتر از غلات سه کربنه ای همچون گندم، برنج، جو و یولاف است و عملکرد دانه آن در واحد سطح بیش از 2.5 برابر گندم است (راشد محصل و همکاران، 1376).
ذرت به آب فراوان نیاز دارد و نسبت به شوری حساس بوده و شوری های زیادتر از 7/1 دسی زیمنس بر متر باعث کاهش رشد آن می شوند (Sprague and Dudley, 1988). نخستین علائم تنش شوری پژمردگی بوته هاست، زیرا بوته ها از خشکی فیزیولوژیک رنج می برند (Strachan, 2004). ذرت نسبت به شرایط غرقاب نیز بسیار حساس است و خاک مزرعه ذرت باید از زهکشی مناسبی برخودار باشد (FAO, 2000). ذرت به عنوان گیاه زراعی اصلی در برنامه تناوب زراعی گیاهی مناسب است ولی کشت پی در پی آن در یک زمین موجب کاهش حاصلخیزی و طغیان آفات می شود (Sprague and Dudley, 1988). بطور معمول گلدهی در ذرت با هوای گرم مواجه است و خطر وقوع تنش خشکی وجود دارد، برخی پژوهش ها نشان داده است که چنان چه میانگین دما در طول فصل رشد 20 تا 22 درجه سانتی گراد باشد عملکرد دانه ذرت بهینه خواهد بود (FAO, 2000). تنش خشکی، کمبود عناصر غذایی، بروز آفات و یا تراکم بیش از حد بوته ها در واحد سطح موجب عقیمی دانه ها می شوند، بطور معمول بلال های بسیار درشت (بیش از 370 گرم) از تراکم های بسیار کم بوته در واحد سطح به دست می آیند، بذر مورد استفاده ذرت بر خلاف گندم، جو و برنج از ارقام هیبرید که سالانه نیاز به تولید بذر دارند تامین می شود، بنابراین نمی توان از دانه های برداشت شده کشت قبلی به عنوان بذر استفاده کرد، بذر ذرت فاقد دوره رکود است، وزن هزار دانه ذرت بین 100 تا 400 گرم متغیر است، میزان بذر مورد نیاز جهت کاشت در هر هکتار 20 تا 30 کیلوگرم می باشد، یعنی با کاشت میزان اندکی بذر در هکتار عملکرد دانه بسیار زیادی برداشت می شود، بخش عمده وزن دانه های ذرت در جریان پر شدن دانه ها از فتوسنتز برگ های بالای بلال تامین می شود (Tollenaar and Dwyer, 1999). برگ های زیر بلال عمدتاً وظیفه تامین هیدرات کربن مورد نیاز بخش های پایینی ساقه و ریشه ها را عهده دار هستند، بخش اندکی از هیدرات کربن دانه های بلال از راه انتقال مجدد از ساقه تامین می شود (Prioul et al.,1990). این مواد در شرایطی بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند که سرعت رشد دانه ها زیادتر از سرعت فتوسنتز گیاه باشد، در این شرایط بیش از 50 درصد نیتروژن دانه های بلال از راه انتقال مجدد تامین می شود (Tollenaar and Dwyer, 1999). از گلدهی به بعد هیدرات کربن اختصاص یافته به ریشه ها کم می شود و بنابراین فعالیت ریشه در جذب نیتروژن از خاک نیز کاهش می یابد، روند رسیدن دانه ذرت را می توان از راه مشاهده خط شیری که از بالای دانه ها به سمت پایین حرکت می کند و مرز بین قسمت سخت دانه (بخش بالایی) و قسمت شیری (بخش پایینی است) دنبال کرد (Prioul et al.,1990). هنگامی که خط شیری به وسط دانه رسیده باشد (مرحله خمیری شدن دانه) بهترین زمان برای برداشت ذرت سیلویی است، هنگامی که خط شیری به پایین دانه رسید لایه سیاه تشکیل می شود (Prioul et al.,1990). تشکیل این لایه علامت رسیدن فیزیولوژیک دانه است و در این مرحله دانه به حداکثر وزن خشک خود رسیده است، رطوبت دانه در این مرحله نزدیک به 37 درصد می باشد (FAO, 2000). در این مرحله غلاف بلال و برگ ها زرد شده اند، گرچه ساقه ممکن است همچنان سبز باشد، خشک شدن دانه پس از تشکیل لایه سیاه به آرامی ادامه می یابد و سرعت از دست رفتن رطوبت بوسیله بلال تحت تاثیر اختلاف رطوبت دانه ها با هوای بوته هاست، طول دوره سبز ماندن برگ ها در شرایط کم تراکم بوته زیاد، رطوبت کم و کمبود نیتروژن کاهش می یابد (Tollenaar and Dwyer, 1999). استعداد ارقام گوناگون ذرت در تولید پنجه یکسان نیست وامروزه تمایل به کاشت ذرت هایی است که پنجه تولید نمی کنند (راشد محصل و همکاران، 1376).
1-7- عملیات کاشت ذرت
1-7-1- زمان کاشت
زمان کاشت ذرت در فصل بهار موقعی است که خطر یخبندان های بهاره از بین رفته باشد که در نواحی مختلف تابعی از شرایط آب و هوایی آن منطقه است. این گیاه به یخبندان حساس است و در هوای سرد رشد نمی کند. زمانی که درجه حرارت خاک در عمق پنج سانتی متری به ده درجه سانتیگراد برسد بهترین موقع کاشت ذرت می باشد. در صورتی که مساحت زیادی زیر کشت ذرت می رود باید از واریته های زودرس و دیررس بطور توام استفاده نمود تا فصل برداشت متراکم نشود (B. H. Nolte and Duvik, 1998).
1-7-2- فاصله کشت
با استفاده از ماشین های بذرپاش فواصل خطوط را می توان برای منظورهای مختلف به طور دلخواه تنظیم نمود، سال ها فاصله ردیف ها را بین 95 سانتی متر تا 105 سانتی متر انتخاب می کردند ولی امروزه تراکم گیاهی را در واحد سطح افزایش داده و فاصله ها را کمتر انتخاب می کنند، هر چند عرض ردیف ها تا حدودی به ادوات کشت بستگی دارد ولی فواصل 70 تا 75 سانتی متری بیشتر متداول است و حتی فاصله 50 سانتی متری نیز برای کشت ذرت به کار می رود و در مواردی که از ذرت به عنوان علوفه تازه برای مصرف دام استفاده می شود فواصل نزدیک تر نیز در نظر گرفته می شود (رستگار، 1384).
1-7-3-عمق کاشت
عمق کاشت بذر باید به حدی باشد که رطوبت کافی برای جوانه زدن بذر را تامین نماید، این عمق به نوع خاک و شرایط اقلیمی بستگی دارد و برای جلوگیری از فاسد شدن بذر، خورده شدن بوسیله کلاغ و سایر جانوران و خشک شدن آن باید در عمق مناسب کشت گردد، این عمق می تواند بین 4 تا 10 سانتی متر متفاوت باشد، معمولاً در خاک های سبک عمق کشت را بین 5 تا 10 سانتی متر و در خاک های سنگین 4 تا 6 سانتی متر انتخاب می نمایند (رستگار، 1384).
1-8- عملیات داشت
1-8-1- کولتیواتور و دندانه زدن
استفاده از کولتیواتور در ذرت برای کنترل علف های هرز و تا حدودی ذخیره آب و تهویه خاک می باشد به دلیل اینکه ذرت از نظر رقابت ضعیف است باید علف های هرز آن را کنترل نمود و اکثراً بعد از کشت ذرت تا موقع جوانه زدن این عمل انجام می گیرد (رستگار، 1384).
1-8-2- کنترل علف های هرز در ذرت
کنترل علف هرز در مراحل نخستین رشد در مزرعه ذرت دارای اهمیت زیادی است و باعث برتری طبیعی بوته های ذرت می شود، در شرایط افزایش حاصلخیزی خاک، علف های هرز خسارت زا نظیر قیاق استفاده بیشتری از عناصر غذایی کرده و موجب خسارت زیادتر به محصول می شوند. بنابراین، در اینکه بتوان با افزایش حاصلخیزی خاک علف های هرز ذرت را کنترل کرد، جای تردید وجود دارد (رستگار، 1384). نیتروژن یکی از عناصری است که به راحتی می توان به کمبود آن در مزارعی که دارای علف هرز زیادتری هستند، از راه کم رنگ شدن سبزی برگ های گیاهچه ای ذرت در مراحل اولیه زندگی، پی برد (FAO, 2000). برخی پژوهش ها نشان داده است که با ازدیاد تراکم بوته های ذرت از 4 به 10 بوته در متر مربع، وزن خشک علف های هرز تا 50 درصد کاهش یافته است (Tollenaar and Dwyer, 1999). برخی روش های دیگر مبارزه با علف های هرز عبارتند از: مبارزه زراعی مانند رعایت تناوب، مبارزه مکانیکی پیش از مالچ پاشی و مبارزه شیمیایی (رستگار، 1384).
1-8-3- آبیاری
یکی از مسائل مهم در کشت ذرت است، در نقاطی که میزان بارندگی سالیانه کمتر از 400 میلی متر و پراکندگی باران مناسب نباشد، ذرت احتیاج به آبیاری دارد و مقدار و دفعات آبیاری به نوع زمین، آب و هوا و نوع زراعت بستگی دارد و معمولاً هر 7 تا 12 روز یکبار می باشد(Sharma and Thakur, 1995). در مراحل گسترش برگ ها، گرده افشانی و تشکیل دانه که اغلب در ماه های گرم تابستان صورت می پذیرد، گیاه ذرت به آب زیادی نیاز دارد (B. H. Nolte and Duvik, 1998).
1-8-4- کوددهی
بطور معمول برای تولید هر 1000 کیلوگرم دانه ذرت به حدود 25 کیلوگرم نیتروژن، 5/4 کیلوگرم فسفر و حدود 17 کیلوگرم پتاسیم نیاز می باشد، که با توجه به نتایج تجزیه خاک و سایر عوامل کارآمد در تولید باید مقدار لازم به خاک افزوده شود (FAO, 2000). گرچه مقدار عناصر غذایی که در ابتدای فصل رشد جذب می شود، اندک است، ولی تاثیر مهمی در اندازه نهایی بلال و میزان عملکرد دانه خواهد داشت، بنابراین تامین عناصر غذایی مورد نیاز گیاهان از همان ابتدای فصل رشد دارای اهمیت زیادی است (امام و نیک نژاد، 1374). مناسب ترین زمان برای استفاده از کود، در بهار و قبل از بذرکاری یا هم زمان با آن است، بهترین روش برای ریختن کود، به فاصله 5 سانتی متر از بذر و به عمق 3 تا 5 سانتی متری از بذر می باشد، استفاده از کودهای نیتروژن دار در افزایش میزان پروتئین دانه ذرت، تاثیر دارد، البته مصرف بیش از حد این نوع کود می تواند سبب دیررسی، نازک و دراز شدن فوق العاده ی ساقه گیاه و همچنین مصرف زیاد آب توسط گیاه شود، اوره، آمونیوم نیترات، آمونیوم سولفات و آمونیوم فسفات، از منابع مختلف کودهای نیتروژن دار هستند (E. F. Schulte and Kelling, 1998). از مجموع کل نیتروژن جذب شده توسط گیاه، 50 درصد آن در دانه ذخیره می شود، کمبود نیتروژن با کوچکی و ضعیف بودن بوته ها و زردی برگ ها همراه است، کمبود کودهای فسفردار، زمان تولید کلاله های ابریشم مانند و همچنین رسیدن محصول را به تاخیر می اندازند، به علاوه، کمبود این کودها می تواند باعث بنفش رنگ شدن برگ ها و ساقه های جوان گیاه شود و یا سبب شود که اندازه ی دانه های ذرت روی بلال یکنواخت نباشد (E. F. Schulte and Kelling, 1998).
1-9- برداشت ذرت
ذرت علوفه ای را در مرحله ای که دانه ها در مرحله خمیری است به وسیله چاپر برداشت کرده و در شرایط بی هوازی سیلو می کنند (راشد محصل و همکاران، 1376). در ارقام زودرس ذرت دانه ای تشکیل لایه سیاه که ارتباط بین دانه و سایر بخش های بوته را قطع می کند و علامت رسیدن دانه به حداکثر وزن خود است، زودتر انجام می شود و این ارقام در پاییز با رطوبت کمتری قابل برداشت هستند و هزینه خشک کردن دانه آنها کمتر است، برعکس، ارقام دیررس ذرت دانه ای زمانی آماده برداشت می شوند که بارندگی های پاییزه شروع شده است و بدین ترتیب هزینه خشک کردن دانه آنها زیاد است (راشد محصل و همکاران، 1376). به طور معمول، بیشتر ارقام ذرت دانه ای هنگامی که رطوبت بذر نزدیک به 30 درصد است، به بلوغ فیزیولوژیک رسیده اند و آماده برداشت هستند ولی بهترین میزان رطوبت برای برداشت ذرت دانه ای 25 درصد می باشد (Sprague and Dudley, 1988).
1-10-پرایمینگ بذر
از حدود چهل سال پیش پرایمینگ بذور با مواد مختلف شروع شده و این تیمار بذر برای افزایش سرعت و یکنواختی سبز شدن در تعدادی از سبزیجات، گل ها و برخی گیاهان زراعی مورد استفاده قرار گرفته است. این تمهیدات به عنوان عاملی سودمند در کیفیت بذر، جوانه زنی، استقرار محصول، رشد و عملکرد مطرح می باشد، این تیمارها و مشخصات آن ها توسط برخی محققین مورد بررسی قرار گرفته است (Khan, 1992؛Ashraf and Foolda, M. R. 2006). پرایمینگ بذر دوره کاشت تا استقرار گیاهچه را کوتاه کرده و صدمات ناشی از قرارگیری بذر در شرایط نامساعد محیطی را کاهش می دهد (Khan et al., 1992). این تکنیک شامل فرآیندهایی است که طی آن بذر آب جذب کرده و پس از خشک کردن بذور، آن ها را برای مدت تعیین شده در محیطی با درجه حرارت خاص قرار می دهد، این تکنیک همچنین سبز شدن هم زمان بذور، در نتیجه استقرار گیاهان زراعی را در مزرعه افزایش می دهد (Rush, 1991).Harris(1999) اذعان داشت که پرایمینگ شامل کنترل جذب آب و خشک شدن مجدد بذر می باشد که باعث تغییرات بیوشیمایی در درون بذر به هنگام جذب آب و همچنین بعد ازکاشت می گردد. سودمندی پرایمنیگ بر روی رشد و نمو گیاهان مربوط به اثرات مستقیم و غیر مستقیم این فرآیند می باشد. تاثیر پرایمینگ بر روی جوانه زنی، سبز شدن و سرعت رشد گیاهان از اثرات غیر مستقیم این فرآیند است (Harris et al., 2001). اثرات غیر مستقیم پرایمینگ بر روی رشد و سرعت رشد گیاهان بیش از اثرات مستقیم آن می باشد، در زمان انجام پرایمینگ بذور نباید در درون آب جوانه بزنند، بذور بایستی قبل از ظهور ریشه چه و در مرحله انتقال از آب خارج گردند، اساساً بذوری که در زمان عملیات پرایمینگ جوانه زنی کرده اند پس از خشک شدن نمی توانند سریع جوانه زده و توسعه یابند (Harris et al., 2001).Chang و Sung (1998) گزارش کردند که بذور پرایم نسبت به بذور غیر پرایم از طول عمر بیشتری برخوردار هستند، تغییر در ترکیب قندهای محلول ممکن است یکی از عوامل موثر بر طول عمر بذر باشد، همچنین پرایمینگ باعث مقاومت به درجه حرارت های بالا و کاهش صدمات وارده به بذر نیز می شود، دمای بالا در زمان جوانه زنی اغلب باعث ترمودورمانسی (حساسیت به گرما و در نتیجه عدم جوانه زنی) در ذرت، کاهو و اسفناج می شود که در این شرایط پرایمینگ بذر مانع ترمودورمانسی می شود. سودمندی دیگر پرایمینگ در ارتباط با نور می باشد (Chang and Sung, 1998). Georghiou و همکاران(1987) دریافتند که پرایمینگ بذر گوجه فرنگی با مانیتول باعث غلبه بر بازدارندگی نور قرمز دور بر جوانه زنی می گردد. برای هر توده از بذور پرایم شده براساس اهمیت آن چهار پارامتر باید تعریف شود. این موارد چهارگانه عبارتند از : 1) اثرات ویژه املاح 2) اهمیت پتانسیل اسمزی محلول پرایمینگ 3) مدت زمان پرایمینگ 4) اثر دما بر روی پرایمینگ..72


دریافت فایل
جهت کپی مطلب از ctrl+A استفاده نمایید نماید




تیمارکردن بذر


کود ازته بر عملکرد


ذرت رقم 370


دانلودپایان نامه


word


مقاله


پاورپوینت


فایل فلش


کارآموزی


گزارش تخصصی


اقدام پژوهی


درس پژوهی


جزوه


خلاصه


تعیین اثربخشی دو شیوه آموزشی سنتی و مدرن بر

دانلود پلان مجتمع مسکونی ویلایی

دانلود تحقیق و مقاله پیرامون اقتصاد نفت

دانلود نقشه توپوگرافی و نقشه زمین‌شناسی ورقه

مقاله درباره نظام آموزشي پاكستان

مطالعه ی موفق با تمرکز 80 تا 120 ص

خاستگاه و زمان پيدايي تعزيه خواني

دانلود پاورپوینت ماشین آلات راهسازی و ساختمانی

کسب و کار اینترنتی در منزل

مجموعه نقاشی های کاندینسکی